Hypertaal Hoogintelligentie

Hypertaal.
 
Gisteren heb ik met mijn broer gefilosofeerd over de zoektocht van, voor en door hoogbegaafden om een definiëerbare plaats binnen deze maatschappij. Hokjes werken absoluut niet. Tegenwoordig wordt er liever gesproken over Hoogintelligenten: HIQ
 
Mijn broer heeft enkele bijeenkomsten bezocht en bij één ervan was het zo dat er gesproken werd over het falen van de vele testen en onderzoeken op papier die opgesteld zijn voor Hoogbegaafden. Er zijn gradaties.
Onze conclusie en ook die van de onderzoekers is dat de toetsen keer op keer falen. Maar men is er nog niet over uit hoe ze goed op te stellen. Mijn antwoord hierop is eenvoudig. De toetsen zullen altijd falen. Onderzoekers missen namelijk een manier van communiceren dat ik graag benoem tot “Hypertaal”. En ik zal trachtten uit te leggen waarom.
 
Bij de testen wordt nogal de nadruk gelegd op het kunnen oplossen van diverse vraagstukken en uiteenlopende puzzels. “train the monkey” zeg ik dan.
Sommigen hebben uitstekende aanleg voor wiskunde en anderen weer niet maar wel in geografie, analyse, taal, expressies enzovoorts. Hoogbegaafdheid zit ‘m dus absoluut niet in één specifieke richting of hersenhelft.
 
De manier van communiceren van hoogbegaafden onderling, is mijn ervaring, beperkt zich veelal niet tot slechts woorden. Er komen ook emoties bij kijken, er wordt veel uitgewisseld, geproefd aan emotie en expressie, er zijn filosofische uitwisselingen, doordenk-grapjes en vergelijkingen van en naar onderwerpen (kruisverbanden).
 
Een goed gesprek is daarom meestal niet zo kort. Het kan zelfs lange tussenpauzes hebben. Het gesprek is nog niet voorbij maar deze pauzes zijn essentiëel in het gesprek.
Op de achtegrond in het brein en in het lichaam beweegt zich vanalles.
 
Mijn broer en ik hebben getracht een antwoord te kunnen vinden hoe je aan onderzoekers kan uitleggen waarom een toets op papier niet werkt en dus altijd zal falen.
We kwamen uit op een samensmelting van filosofische gespreksvoeringen en expressie in de vormen van bijv. geometrie, kleur, geur, beweging en geluid.
“Zie het als een dans. Je praat met elkaar en ondertussen beweeg je op ritmes die veranderen en dat wordt ondersteunt met bijv. licht en geluid”. Het is dynamisch en interactief. Niet statisch en beperkt. Maar hoe vertaal je het verder; vereenvoudigen. “Hypertaal”, zeg ik.
Bovenstaande is een verbeelding uiteraard.
 
Maar het lastige is dat niet iedereen deze “Hypertaal” zal kunnen verstaan of kunnen uitten. Onderzoekers dienen in staat te zijn minstens op dat niveau dat te kunnen begrijpen om vervolgens dat te vertalen naar een “toets”. En dat is niet eenvoudig. Dat is nog wat ik graag overdenk om te zien hoe er een brug geslagen kan worden in die communicatie.
Afscheid mag genomen worden van de rigide opvatting dat de minderheid zich moet aanpassen of beter gezegd moet gaan schikken naar de meerderheid. Dit is een aantasting van identiteit en tevens capaciteit(en). Verbeeldend: men verwacht een vrijwillige amputatie bij de onbegrepen groep.
Acceptatie van beide kanten is begrijpen en aannemen dat er verschillen mogen zijn.
 
De film ARRIVAL wil ik aanhalen omdat daarin uitstekend gewerkt wordt met een Hypertaal dat zich zelfs bevindt in de Quantum. Even voor de mensen die de film (aanrader) nog niet hebben gezien: Wezens vanuit een andere dimensie leren de mensheid een nieuwe taal. Zij geven het vorm door inktringen te tonen die elk weer diverse vertakkingen/uitlopers heeft. Daarmee kunnen ze gehele compleze zinnen in één keer communiceren inplaats van lange zinnen…..zoals deze post nu geworden is. Dat zou dus in één inktvlek of koffiering getoond kunnen worden. Mooi ook in deze film hoe belangrijk het is dat communicatie ook daadwerkelijk plaatsvindt inplaats van enige interpretatie van wat men eventueel bedoelt en daarmee de verkeerde conclusie trekt met alle nadelige gevolgen. Belangrijk dus.
 
Misschien gaan we met z’n allen wel naar een andere vorm van communicatie toe bewegen. Ik hoop het zelfs! Maar goed, zover zijn we nog lang niet. Ik denk zelf dat het dan niet meer zozeer gaat om een hoog IQ maar meer flexibiliteit in zowel IQ en EQ in het algemeen. ook geldt dit weer voor ale partijen. En wederom zal dit van beide kanten om inspanning vragen. Er zullen altijd verschillen zijn in “breincapaciteiten” op specifieke vlakken. Er is wel hoop naar mijns inziens; Het Hart spreekt ook. Die verstaat alle talen. Het is universeel en minstens zo intelligent vind ik.
 
Beeldende taal als onderdeel van hypertaal.
Het Internet is wel al een platform dat een soort hypertaal ontwikkelt. We communiceren niet meer alleen in woorden. Maar met beelden, geluiden, kleur enzovoorts en het liefst met verkortingen en emoticons.
 
Terug naar de testen.
De zogenaamde IQ testen kunnen nooit voldoende zijn en zullen altijd falen om de werkelijke “Hoogbegaafdheid of hoogintelligentie” van iemand te meten. Men meet slechts en enkel bepaalde IQ vermogen van specifieke, voorafbepaalde aspecten die zich kunnen bevinden in een menselijk brein.
 
Het EQ, als deze wordt getoetst op papier, zal zwaar lijden onder verkrampte pogingen om een gevoel of empatie te duiden. Antwoorden als: ‘Ja’, ‘Nee’, ‘Misschien’ en ‘Soms’ kunnen nooit afdoende zijn. toch poogt men dit keer op keer. Alles wat zich beweegt in en rondom een gevoel of emotie is te complex. Tevens is er sprake van een momentopname. En voor de duidelijkheid, het brein kent veel momentopname ter lengte van een microns….
Ten tweede dwingt de onderzoeker een gevoel te vertalen naar hokjesdenken en te beperken naar slechts 1 woord! Dat is geen realistische benadering.
 
Hoe verhoudt een Hoogintelligent persoon zich in de maatschappij? Welnu over de positie binnen de maatschappij zonder te werken met hokjes. Men denk al snel in hokjes of wordt in een hokje gemanoeuvreerd.
Men laat zich zo gemanoeuvreren of denkt zelf dat hij zich daar moet plaatsen.
Het is aan alle partijen om hierin te werken naar een meer realistische en werkbare situatie met betere en heldere communicatie waarbij het besef aanwezig is dat er meerdere “realiteiten” zijn.
 
Deze “realiteiten” zijn de belevingswerelden, zienswijzen en denkwijzen. Het heeft dus geen zin om met hokjes te werken. En daar zitten toch wel veel “hoogbegaafden” mee te worstelen.
 
Het is vaak “Ik/wij tegen de rest”. Of andersom, wat moeten “wij” met “hen”. Deze beleving wordt nog eens extra aangezet door een rigide overtuiging dat de anderen zich moet gaan aanpassen ten gunste van hem/haar/ons/wij. Ook deze aanpak werkt natuurlijk niet.
Acceptatie is de eerste stap en tevens de meest lastige.
Ego komt er ook bij kijken en dat is logisch en heel natuurlijk. Ego van partijen, organisaties en individuen.
Vanuit Acceptatie kunnen we misschien leren dansen met en om elkaar heen zonder elkaar op de teentjes te trappen.
Expressie middels muziek, kleur, beweging, kunst, taal enzovoorts maakt dat we elkaar beter leren “verstaan”. En daarmee alsmede daarin hoop ik dat de Hypertaal zich ontwikkelt. Het zou dus mooi zijn om inplaats van toetsen te ontwikkelen, de mensen met een hoge intelligentie uit te nodigen om juist dat te doen waar ze goed in zijn!
Dat te gaan ervaren en vervolgens met ze in gesprek te gaan. Dat geeft ruimte genoeg voor verdieping.